De mythe van Osiris
De mythe van Osiris en zijn vrouw Isis verklaart waarom de goden van het Egyptische dodenrijk zo mild waren. Osiris werd door zijn jaloerse broer Seth vermoord. Seth had een prachtige kist laten maken. Wie erin paste, mocht hem hebben. Osiris probeerde het en paste er precies in, maar de kist ging niet meer open en Seth gooide hem in de Nijl. Isis ging op zoek naar het lichaam van haar man en vond het terug aan een verre kust. Ze nam het lichaam mee terug naar Egypte en verborg de dode Osiris voor haar jaloerse zwager. Seth vond het lijk toch en stal het. Hij sneed het lichaam aan stukken en wierp ze in de Nijl. Weer zocht Isis het lichaam van haar man. Ze vond de stukken en paste ze aan elkaar. De hemelse goden hadden zo'n medelijden met haar dat ze Osiris weer tot leven wekten. Ze stelden toen Isis en Osiris aan als heersers over het dodenrijk.
Na de dood
Elke Egyptenaar moest na de dood voor Osiris verschijnen. De ziel werd gewogen en dan kon de reis naar het nieuwe leven beginnen. Het leven na de dood was een voortzetting van het leven voor de dood, maar dan zonder rampen, zoals hongersnoden en plagen.
De gemiddelde Egyptenaar rekende erop dat hij de reis mocht gaan ondernemen. We weten dat omdat in bijna alle graven grafgeschenken zijn gevonden. Rijkere Egyptenaren lieten hun graven aan de binnenkant overvloedig beschilderen. Deze schilderingen zijn de belangrijkste bron van onze kennis. Op figuur 22 zie je schilderingen uit het graf van de schrijver Menna.
De Egyptenaren geloofden niet dat je door de dood veranderde. Je bleef wie je was. In het nieuwe leven had je daarom ook eten en drinken, kleding, wapens en sieraden nodig. Al die dingen kreeg je mee in je graf
Het leven na de dood gold niet alleen voor de geest, maar ook voor het lichaam. Bij de dood verliet de ziel het lichaam, maar kon er elk moment in terugkeren. Daarom probeerde men het lichaam te balsemen met allerlei kruiden en zuren. Na balseming werd het lichaam in doeken gewikkeld. Dank zij het droge klimaat en het balsemen zijn veel mummies bewaard gebleven. Soms kon een afbeelding van de dode het lichaam vervangen. Daarom vinden we veel standbeelden en schilderingen van de doden in de graven.
Wel geven de grafschilderingen een erg rooskleurig beeld van het leven in Egypte. Het lijkt een hemel op aarde, waar mensen fijn samenwerken en liedjes zingen voor de vissen en de krokodillen. Maar in Egypte waren ook dieven en moordenaars. En er vonden natuurrampen plaats, zoals horden vraatzuchtige sprinkhanen die de oogst verslonden of ratten die het graan in de silo's opvraten.
