Het nationaal-socialisme: beeld van een samenleving
Het Derde Rijk wordt vaak voorgesteld als een strak georganiseerde en gedisciplineerde samenleving, als een volksgemeenschap. Een bekende leus is: `Befehl ist Befehl'. Dat wekt de indruk dat Hitler maar op een knopje hoefde te drukken om zijn zin te krijgen. Dat beeld klopt niet. Hitler had niet het hele Duitse volk in zijn macht, al zou je dat misschien denken door de vele propaganda. De NSDAP probeerde met geweld alle Duitsers te laten gehoorzamen aan de Fhrer, Adolf Hitler. Denk bijvoorbeeld aan de golf van terreur die volgde op de machtsovername. Die kwam niet van de volksgemeenschap, maar van de SA, de ss en van de politie die onder controle stond van de NSDAP. Zij vormden de sterke arm van de enige partij: de partij die de staatsmacht bekleedde. Besef dus goed dat die volksgemeenschap (nog) niet bestond en dat het geweld geleid werd door de staat. Omdat niet alle Duitsers lid waren van de NsDAP werden ze gedwongen zich aan te sluiten bij nationaal-socialistische instellingen. Artsen, kunstenaars, werkgevers, jongens en meisjes, leraren, ze waren allemaal lid van kamers, organisaties, fronten en jeugdbewegingen. Moeders met zes kinderen kregen een medaille en elk lid van de Hitlerjugend (HJ) moest voor ze in de houding springen en de Hitlergroet brengen. In het klaslokaal hing een portret van de Fhrer en in de schoolvakanties gingen bleekneusjes uit de stad naar een HJ-kamp in een bosrijke omgeving. Meisjes werden voorbereid op hun rol als moeder en soldatenvrouw.
