Dromen van schoonheid
Al vanaf de Renaissance was de kunstenaar meer dan een gewone ambachtsman. Toch moesten kunstenaars in de 17e en 18e eeuw terdege rekening houden met de wensen van hun kopers. Als schilder of architect mocht je natuurlijk wel een voorstel doen, maar de klant was koning.
De Romantuk van de 1e eeuw veranderde dat. De Romantiek legde de nadruk op het gevoel. Gevoelens zijn heel persoonlijk: als er n ding is waarin ieder mens uniek is, dan is het wel in zijn gevoelens. Voor de kunsten bracht de nadruk op het gevoel en op het persoonlijke, belangrijke veranderingen. In de eeuwen vr de Romantiek lag de nadruk vooral op stijl. Was Itali in de mode, dan werd er Italiaans geschilderd. Wilde iedereen opeens 'iets met de klassieke oudheid'? Kon! Veel tierelantijnen? Ook goed. In de 19e eeuw werd die traditie losgelaten. Een kunstenaar werkte niet langer in een stijl van zijn tijd, maar koos een eigen stijl om in te werken.
De Engelsman William Turner was een van de eerste schelders die nier langer schilderde wat hij zag, maar wat hij 'voelde'. Het schilderij hiernaast is daar een goed voorbeeld van. Vaag zijn de contouren van een rivier, een landschap en een stoomtrein op een spoorbrug te herkennen - een baat beeld van de oprukkende industrialisatie. Maar wat voelde Turner daar nu bij? Staat die opdoemende trein voor optimisme over de vooruitgang, of juist voor het bedreigende van de moderne tijd? Zelfs de kenners zijn het daar niet over eens.
